Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι πριν δύο χρόνια: τέλη Ιουλίου ή αρχές Αυγούστου, η Αθήνα ήταν μία πόλη χαμένη, μία πόλη νεκρή. Έμενα σ’ ένα σπίτι που παρ’ όλα τα κάλλη του είχε το κακό χαρακτηριστικό ν’ αποτελεί ψυγείο τον χειμώνα και φούρνο το καλοκαίρι και οι συγκάτοικοί είχαν εγκαταλείψει για τα νησιά του Αιγαίου, παρέα με το 80% των κατοίκων της πρωτεύουσας. Ο μόνος ήχος στη γειτονιά ερχόταν απ’ τα ηχεία και τον ανεμιστήρα και το άδειο σπίτι αποτελούσε ζοφερό ενισχυτή αυτής της μετα-αποκαλυπτικής νηνεμίας.
Ήταν η μέρα που η Χίλαρυ Κλίντον πραγματοποιούσε επίσκεψη στα καθ’ ημάς και είχε τύχει να χρειαστεί να περπατήσω το μισό κέντρο εκείνη τη μέρα. Η θερμοκρασία υπερέβαινε τους 40 βαθμούς και αν τύχαινε να σκοντάψω, η άσφαλτος θα μου προκαλούσε εγκαύματα τρίτου βαθμού, ενώ κανείς άνθρωπος δεν θα βρισκόταν να με βοηθήσει να σηκωθώ. Απ’ όσο επέτρεπε η αντηλιά να δεις, η Πατησίων έμοιαζε με εγκαταλελειμμένη στρατιωτική βάση στη μέση της ερήμου και η Κάνιγγος με σταθμό που όλες οι γραμμές έχουν ξεχάσει. Την πιο εντυπωσιακή εικόνα, ωστόσο, παρείχαν η Ακαδημίας και η Βασιλίσσης Σοφίας: τη συνέχεια των άδειων δρόμων διέκοπταν μόνο αστυνομικοί, περιπολικά και αύρες, ενώ οι λίγοι μη-ένστολοι που μπορούσαν να βρεθούν ήταν στοιβαγμένοι ανα δεκάδες σε τουριστικά πούλμαν, ημι-αόρατοι πίσω απ’ τα ημι-φιμέ τζάμια. Αυτή θα ήταν η εικόνα της Αθήνας μετά από μία πυρηνική καταστροφή.
Και πώς το ξέρω αυτό; Επειδή έμοιαζε με τα τοπία που περιπλανιόμουν εκείνες τις μέρες στο Fallout: New Vegas.
Κακά τα ψέματα, όποιος ή όποια κι αν είσαι έχεις παίξει βίντεο γκέημς στη ζωή σου. Και άμα ξεμείνεις μόνος σου σε μία πόλη που κι η απλή βόλτα θέλει πραγματικό αγώνα μέσα στον καύσωνα, θα τα επισκεφθείς ξανά, αφού έχεις κατεβάσει τη μισή αδιάβαστη βιβλιοθήκη σου και αφού έχεις δει τις τηλεοπτικές σειρές που είναι ωραίες, αυτές που παλεύονται και λίγες απ’ αυτές που δεν παλεύονται.
Έλαχε η επίσκεψή μου στον κόσμο των βίντεο γκέημς εκείνο το καλοκαίρι να είναι μέσω του τέταρτου σίκουελ μίας σειράς παιχνιδιών που φημίζονται για την πρωτοτυπία, την ευφυία και τη βαθύτητά τους. Όπως ανακάλυψα εκ των υστέρων, η σειρά έχει σκληροπυρηνικούς θαυμαστές και μάλιστα πολύ ιδιαίτερους. Δεν ξέρω, ακόμα και σήμερα, πώς συζητιούνται τα Fallout στον κύκλο των gamers. Ξέρω όμως ότι αποτελούν θέμα συζήτησης και έξω απ’ αυτούς, όπου οι συζητήσεις γίνονται με κοινωνικοπολιτικούς, ιστορικούς και αισθητικούς όρους. Τα Fallout κέρδισαν με το σπαθί τους το δικαίωμα να συζητιούνται ως σύγχρονα αριστουργήματα ψηφιακής τέχνης που η παραμικρή τους λεπτομέρεια δημιουργεί αντίστοιχη ροή σκέψεων και προβληματισμών με τα “Παπούτσια του Χωρικού” του Βαν Γκογκ.
Μετά από μία πυρηνική αποκάλυψη, έρχεται κάποια στιγμή η ώρα οι άνθρωποι να βγουν απ’ τα πυρηνικά καταφύγια. Αυτό που έχει μείνει πίσω είναι τα απομεινάρια μίας παλιάς Αμερικής και η πρόκληση να ξαναχτιστεί ο κόσμος. Το Fallout: New Vegas τοποθετείται στο σημείο που έχει αρχίσει να εδραιώνεται η προϊστορία-μετά-την-ιστορία, που έχουν περάσει χρόνια απ’ όταν το πλήθος εγκατέλειψε τα καταφύγια, πλην όμως όχι αρκετά ώστε να επανέλθει η Αμερική στην προηγούμενη κατάσταση. Στην ευρύτερη περιοχή της Νεβάδα, μαίνεται ένας πόλεμος με διακύβευμα την τύχη του φράγματος Hoover. O παίχτης έχει τον ρόλο ενός κούριερ που δέχεται επίθεση κατά τη μεταφορά ενός πακέτου, του οποίου το περιέχομενο αγνοεί και η ιστορία χτίζεται γύρω απ’ την αναζήτηση του παίχτη να βρει την αιτία και το πρόσωπο πίσω απ’ την επίθεση.
