Το φράγμα του Hoover είναι η πηγή νερού και ηλεκτρισμού όλης της πολιτείας και συνεπώς είναι το μόνο κοινό σε ολόκληρη τη Νεβάδα. Καθώς και οι τρεις δυνάμεις που έχουν συσσωρεύσει πλούτο και εξουσία δείχνουν να θέλουν να διαλύσουν την παλιά κοινοτική ζωή και να εγκαθιδρύσουν ένα διευρυμένο ενιαίο πλέγμα παραγωγικών σχέσεων, το φράγμα του Hoover αποτελεί ιδανικό αφετηριακό σημείο. Η τύχη του Hoover Dam αποτελεί το μόνο ζήτημα που θα έσπαγε τα σύνορα των επιμέρους κοινοτήτων και θα τις εξανάγκαζε να συγκροτηθούν σε ενιαίο πολίτευμα με ενιαίο νομικό και διοικητικό καθεστώς, και συνεπώς με κοινό τρόπο παραγωγής. Άρα, ανεξαρτήτως των συνθηκών της περίφραξης (όποιος κι αν κερδίσει τη μάχη κοινώς), το αποτέλεσμα θα είναι αναπόφευκτα η μετάβαση σε ένα νέο, ευρύτερο παραγωγικό μοντέλο.
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού ο παίχτης παρουσιάζεται με 4 επιλογές για την κατάληξη της υπόθεσης.
Η μία επιλογή είναι να ταχθεί στο πλευρό της Λεγεώνας του Καίσαρα, η οποία πραγματοποιεί μία επίθεση για να καταλάβει το φράγμα με διαθέσεις που κινούνται στην κατεύθυνση της επιβολής ενός δικτατορικού καθεστώτος. Απ’ την κατάκτηση των περιοχών επιστρατεύουν σκλάβους οι οποίοι συνεισφέρουν με τη σειρά τους στην ατέρμονη επέκταση της κυριαρχίας τους. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η υποταγή ή εξολόθρευση πληθυσμών της ευρύτερης περιοχής της Νεβάδα και η ολοκληρωτική διάλυση των παλαιών κοινοτήτων για χάρη της ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας του Καίσαρα.
Η άλλη επιλογή είναι να συνεισφέρει στα σχέδια του Mr. House, του μυστηριώδους ιδιοκτήτη του Vegas Strip. Το αποτέλεσμα μίας τέτοιας συμμαχίας οδηγεί στη διάλυση της Λεγεώνας του Καίσαρα, τον εκτοπισμό του στρατού του NCR απ’ το New Vegas και τη συγκέντρωση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας στα χέρια του Mr. House. Αναγκαστικά, καθώς ο Mr. House ελέγχει τη βασική παροχή ενέργειας και νερού, σχηματίζεται ένα σύστημα για την εμπορική ανταλλαγή που αναπόφευκτα θα σπάσει τον εδαφικό περιορισμό και θα θεσπίσει νέες παραγωγικές σχέσεις και κοινά νομίσματα για ανταλλαγή, που με τη σειρά τους θα επιτρέψουν τη συσσώρευση. Η νίκη του Mr. House θα σημάνει τη μετάβαση στον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής για όλη την περιφέρεια.
Η νίκη του NCR θα αποτελέσει ένα μίγμα των παραπάνω περιπτώσεων. Θα ανακηρύξουν το στρατιωτικό σώμα απόλυτη νομική αρχή πάνω από τη Mojave Wasteland χωρίς να διαταράξουν ιδιαίτερα τις υπάρχουσες σχέσεις, αν εξαιρέσουμε τους διωγμούς των οριζόντια οργανωμένων κοινοτήτων, των οποίων ο τρόπος διοίκησης δεν συμβαδίζει με τις επιταγές του στρατού. Το αποτέλεσμα και πάλι ωστόσο θα είναι μακροπρόθεσμα η πολιτική και παραγωγική ενοποίηση της Νεβάδα.
Η λέξη-κλειδί γι’ αυτές τις τρεις περιπτώσεις είναι το επίρρημα “αναπόφευκτα”. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται σαν προσωπική επιλογή της Λεγεώνας του Καίσαρα να προσπαθήσει να καταλάβει το φράγμα του Hoover, πράγμα που μια προσεκτική ανάλυση θα μας αποκαλύψει ότι δεν ισχύει. Η μιλιταριστική οργάνωση της Λεγεώνας, καθώς δεν έχει παραγωγή που να την καθιστά αυτάρκη, αναγκαστικά λυμαίνεται τους καρπούς της παραγωγής άλλων κοινοτήτων, που εγείρει ένα ζήτημα ελέγχου του πληθυσμού των κατακτημένων περιοχών. Η μόνη πραγματική δυνατότητα είναι η ενσωμάτωση μέρους των αποκτηθέντων σκλάβων στο στρατιωτικό σώμα, το οποίο αδυνατεί να υπάρξει χωρίς την επεκτατική διάθεση της λεγεώνας. Όλο αυτό τροφοδοτεί μία διαδικασία συνεχούς κατάκτησης που αναπόφευκτα οδηγεί στην προσπάθεια να καταλάβουν το φράγμα του Hoover.
Αντίστοιχα, ένα εύλογο ερώτημα προκύπτει και για την ετοιμότητα του Mr. House και του στρατού του NCR να διαχειριστούν πολιτικά την ήττα της Λεγεώνας ενοποιώντας με τον δικό τους τρόπο τη Νεβάδα. Ο Mr. House διαχειρίζεται την οικονομική ζωή του Vegas Strip. Από ένα σημείο και μετά, ο πλούτος που συσσωρεύεται τελεί σε αχρηστία στην κλειστή οικονομία των τειχών της πόλης. Για να αποκτήσει νόημα, πρέπει να επεκταθεί το εύρος της παραγωγής ώστε ό,τι έχει συσσωρευθεί να μπορεί να διοχετευθεί σε νέους κύκλους παραγωγής, διαδικασία που το Strip δεν μπορεί να καλύψει, έχοντας φτάσει στα όριά του. Έτσι, είναι φυσικό η κίνηση της Λεγεώνας να παρουσιάζεται σαν ευκαιρία να διευρυνθεί η αγορά και μάλιστα με τους δικούς του όρους. Αντίστοιχα, ο NCR πάσχει κι ο ίδιος από το γεγονός ότι αδυνατεί να θεσπίσει αυτάρκη παραγωγή και μπορεί να επιβιώσει μόνο αν βρει τρόπο να προσδόσει κρατικό status στις στρατιωτικές υπηρεσίες του, καθιστώντας τες ανταλλάξιμες με τα αποτελέσματα της παραγωγής, μέσω π.χ. ενός μοντέλου φορολογίας.
