Απ’ την Εύα και το μήλο, στην ιστορία και τα σύγχρονα τραγούδια, οι γυναίκες είναι πάντα μάγισσες, πάντα εγκυμονούν το κακό καθώς ποτέ δεν απέβαλλαν το σπέρμα του διαβόλου που γνώρισαν πίσω απ’ την πλάτη του Αδάμ ως φαλλικό φίδι. Το 1487 ο Γερμανός κληρικός Heinrich Kramer έγραψε το Malleus Maleficarum, ένα κείμενο που έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για τις δραστηριότητες των μαγισσών στον κόσμο, για τα πράγματα που έκαναν ως δεξί χέρι του διαβόλου. Το κείμενο ήταν το κομπλεξικό παραλήρημα ενός δικτατορίσκου, του οποίου οι αποτυχημένες προσπάθειες να διοργανώσει πογκρόμ κατά των γυναικών λίγα χρόνια νωρίτερα, τον οδήγησαν στην εξορία απ’ τα τυρολέζικα εδάφη. Πήρε την απόφαση να επιστρέψει με ένα δυναμικό μανιφέστο.
Βίοι παράλληλοι με τον Αδόλφο Χίτλερ (να θυμίσουμε τη φυλάκισή του λίγο πριν πάρει την εξουσία στη Γερμανία) και το Malleus Maleficarum αποτελεί το Mein Kampf του 15ου αιώνα. Το βιβλίο πυροδότησε μία έξαρση μίσους στη γερμανία, 5 αιώνες πριν το Ολοκαύτωμα, και χιλιάδες γυναίκες κατηγορήθηκαν αυθαίρετα για μαγεία, διώχθηκαν, “δικάστηκαν” χωρίς υποψία δικαιοσύνης και θανατώθηκαν, επειδή ζύγιζαν όσο μία πάπια όπως λέει και το γνωστό μαύρο χιούμορ των Monty Python.
Η ιστορία του κυνηγιού μαγισσών συνέχισε με πολλές μορφές μέσα στους αιώνες. Στον Μακβέθ του Σάιξπηρ, έργο των αρχών του 17ου αιώνα, οι προφητείες τριών μαγισσών είναι που προκαλούν την τραγωδία. Η μάγισσα αποτελούσε μία απειλητική φιγούρα της εποχής καθώς δεν συμμορφωνόταν πολιτικά και πνευματικά στις κυρίαρχες επιταγές.
Η απόδοση των δεινών σε υποτιθέμενες “μάγισσες” είναι η διαχρονική τακτική των κυρίαρχων να εντοπίζουν τον εσωτερικό εχθρό, τον “προδότη”, αυτόν που έβλαπτε την κυριαρχία τους. Μέσα στην ιστορία, ο εσωτερικός αυτός εχθρός ήταν πάντα όποιος δεν ήθελε ή δεν θα ήθελε να υπακούσει, ένα υποκείμενο μέσα από τις ευπαθείς ομάδες, αυτές που η κάθε διάταξη του κόσμου έπληττε συνεχώς. Είδαμε τις γυναίκες, τα κατώτερα οικονομικά στρώματα (που σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκώ στοχοποιήθηκαν από τον νομικό λόγο ως “επικίνδυνες τάξεις”) και αργότερα τους Εβραίους, τους κομμουνιστές, τους μετανάστες του σήμερα και άλλους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το κυνήγι μαγισσών, αποτέλεσε τη χαρακτηριστική αλληγορία για τις διώξεις του μακαρθισμού στην μεταπολεμική Αμερική, με πιό διάσημο παράδειγμα τη “Δοκιμασία” του Άρθουρ Μίλλερ, το έργο που μετέστρεψε την αφήγηση για τις δίκες μαγισσών στο Σάλεμ τον 17ο αιώνα και αποτέλεσε τη βάση για την ομώνυμη ταινία του 1996 με τον Daniel Day-Lewis και τη Winona Ryder.
Μία λιγότερο συγκεντρωτική μορφή του κυνηγιού μαγισσών στο σήμερα μπορούμε να δούμε και στις καθημερινές σχέσεις. Ο “λαϊκός” (και άρα σωστός θα είναι, δεν μπορεί) μύθος λέει πως οι γυναίκες είναι επικίνδυνες ως οδηγοί, οι γυναίκες είναι επικίνδυνες ως πολιτικοί, οι γυναίκες είναι επικίνδυνες στις ερωτικές σχέσεις, οι γυναίκες κουβαλούν ακόμα το αμάρτημα της Εύας και το διαβολικό σχέδιο. Οι δε γυναίκες που “διαφέρουν”, οι λεσβίες και οι φεμινίστριες, οι Λυσιστράτες και οι Αντιγόνες του σήμερα είναι οι μάγισσες, είναι αυτές που διαφέρουν οι τελετές και τα πιστεύω τους από τα χρηστά ήθη και άρα πρέπει να απομονώνονται, να λοιδωρούνται ή να αναγκάζονται να βλέπουν καρικατούρες των εαυτών τους σε λεσβιακές τσόντες προς τέρψιν των ανδρών.
Για τον κόσμο μας, μία γυναίκα είναι είτε υποταγμένη στη βούληση του άντρα ή μάγισσα. Η μέρα της γυναίκας, όσο προοδευτικό κεκτημένο κι αν είναι, κάνει τα στραβά μάτια στις 364 υπόλοιπες ημέρες. Η μέρα της γυναίκας θα είναι γιορτή μόνο αν μας δώσει την ευκαιρία να σκεφτούμε, μόνο αν δούμε με περηφάνεια και αγάπη τη γιαγιά που τραγουδάει άφοβη μπροστά στους ένστολους λακέδες της εταιρείας εξόρυξης στη Χαλκιδική, τη γυναίκα που λιποθυμάει πνιγμένη απ’ τα δακρυγόνα αλλά δεν πέφτει και το μικρό κορίτσι που δεν λογαριάζει τον κίνδυνο μπροστά σ’ αυτά που πιστεύει. Η σημερινή μέρα είναι γιορτή μόνο αν όλοι μας γίνουμε αυτές οι γυναίκες, αν είμαστε αυτές οι γυναίκες και σήμερα και αύριο και για πάντα, αν δεν είμαστε με το φιλάργυρο τομάρι των Σκρούτζ Μακ Ντακ της Eldorado Gold, αλλά με τις μάγισσες, τις “Μάτζικες Ντε Σπελ” της Ιερισσού, αν μάθουμε να βλέπουμε κριτικά τα παιδικά μας κόμιξ. Όλοι οι άλλοι, μπορούν να παραμείνουν αυτοί που κάθε μέρα θα κοιτάνε τον καθρέφτη και θα βλέπουν τον άντρα Άδωνη και τον “αθώο” Κασιδιάρη. Γιατί μερικά πράγματα είναι τόσο απλά.
