Η νοσταλγία που διέπει τις κοινότητες των φανατικών της τέχνης των βιντεοπαιχνιδιών είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα στοιχεία τους. Όχι τυχαία: Η άμεση αλληλεπίδραση με ένα έργο τέχνης, ειδικά σε πολύ μικρή ηλικία για πολλές ώρες και συχνά μαζί με τους φίλους του, είναι κάτι που στιγματίζει βαθιά ένα παιδί. Σε αυτό το κλίμα, το παρόν αφιέρωμα αφήνει κατά μέρος οποιαδήποτε ψευδαίσθηση αντικειμενικής ανάλυσης του ζητήματος που εξετάζει, ειδικά εφ’ όσον αφορά πρώτον τα βιντεοπαιχνίδια και δεύτερον παιδικές αναμνήσεις.
Αυτό το άρθρο είναι ένα βιωματικό άρθρο. Τα παιχνίδια που παρατίθενται σίγουρα δεν είναι τα σημαντικότερα, τα καλύτερα ή τα πιο πρωτότυπα της δεκαετίας του ’90. Τα παιχνίδια για τα οποία θα διαβάσετε αποτελούν απλώς τη ραχοκοκαλιά των δικών μου gaming 90s, μεταφέροντας πρώτες εμπειρίες ζωής, συναισθήματα συλλογικά και ατομικά, εν τέλει ένα μεγάλο μέρος του πώς βίωσα την παιδικότητά μου. Κι επειδή όλα αυτά ανάμεσά τους δεν βαθμολογούνται, ούτε ιεραρχούνται, η σειρά είναι τυπική και τυχαία. Απολαύστε υπεύθυνα.
1. Donkey Kong Country 2 – Diddy’s Kong Quest
Ό,τι εκφράζει για ‘μένα αυτό το παιχνίδι μπορεί να συμπυκνωθεί σ’ αυτό το μυρμηγκιαστικό σφίξιμο στο στήθος, που σε πιάνει όταν καταφέρνεις να επαναφέρεις ένα αρχαίο συναίσθημα για ένα φευγαλέο δευτερόλεπτο. Σ’ αυτήν την ανατριχίλα που έρχεται κάθε φορά που αντικρύζω τα κίτρινα ξεφτισμένα γράμματα της Pirate Panic και το κενό save folder όταν αποφασίζω να το ξανατερματίσω.
Για τους υπόλοιπους που δεν ευτύχισαν να είναι αυτό το πρώτο παιχνίδι που έπαιξαν ποτέ σε κονσόλα, είναι απλώς ένα από τα καλύτερα platforms που είδε και θα δει ποτέ ο κόσμος, με φανταστικό χειρισμό και αμίμητα καλαίσθητο level design, απίστευτες ιδέες που επέκτειναν μια για πάντα το gameplay του είδους και κυρίως ένα απ’ αυτά τα παιχνίδια που σε ρουφάνε μέσα τους για τα καλά μέχρι το τέλος.
Δεκαοχτώ χρόνια μετά, οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους.
.jpg)
BONUS: Το όνομα. Diddy’s Kong Quest. Conquest. Όχι Diddy Kong’s Quest.
2. Heroes of Might and Magic III
Το – σχεδόν εκλιπόν σήμερα – είδος των turn-based strategies είδε στη σειρά των HoMM την πιο όμορφη πραγμάτωσή του. Με στοιχεία RPG (κυρίως στην ανάπτυξη και τον εξοπλισμό του ήρωα), οι παίκτες καλούνταν να μαζέψουν πόρους και να αναπτύξουν στρατούς ώστε να κυριαρχήσουν στο χάρτη. Αξεπέραστη ανάμνηση για τα παιδιά των 90s είναι σίγουρα και το hot seat, το οποίο (λόγω είδους) επέτρεπε σε δύο παίκτες να παίζουν ένα strategy στον ίδιο υπολογιστή ταυτόχρονα, σε μια εποχή που τα LAN parties, τα internet cafes αλλά ακόμα και το ίδιο το internet αποτελούσαν σπάνια προνόμια.
Ειδική μνεία αξίζει να γίνει και στο OST του συγκεκριμένου παιχνιδιού, αλλά και όλης της σειράς. Απίστευτα μουσικά κομμάτια συνόδευαν πάντα τις περιπέτειες σε σειρές των ηρώων και σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι βετεράνοι έχουν συνδέσει το HoMM III με την εισαγωγή της πρώτης οθόνης. Ξέρετε. Το
http://www.youtube.com/watch?v=jWBmgMnP-D0&feature=youtu.be
BONUS: Η unskippable μετά από κάθε installation εισαγωγή. Seven weeks have passed since we set sail from Enroth…
3. Command and Conquer: Red Alert 2
Ένα από τα πιο απολαυστικά στο παίξιμό τους strategies των 90s (εντάξει, early 00s, είπαμε τα 90s είναι άρωμα, πνεύμα και ατμόσφαιρα, δεν ορίζονται αυστηρά χρονολογικά) ευτύχησα να ανακαλύψω εντελώς τυχαία, στο «αντιγραφάδικο» της γειτονιάς μου, γύρω στην πέμπτη δημοτικού. Τεράστια ποικιλία units, πολυσχιδές gameplay, φοβερή campaign με πραγματικούς ηθοποιούς και cut-scenes γυρισμένες σε επαγγελματικά στούντιο, leveling units, πυρηνικά όπλα, εκρήξεις και ξανά εκρήξεις. Μια επική μάχη Ρώσων – Αμερικάνων με γενναίες δόσεις χιούμορ και νικητές όλους εμάς.
BONUS: Η Tanya. Το “Boris Reeeeady”.
4. Pokemon Red & Blue
Θα κωλώναμε, νόμιζαν. Δεν θα το αντέχαμε, είπαν. Θα ήταν μεγάλο το τίμημα της μπακουροσύνης, θρυλλούνταν. Κυρίες και κύριοι, το Luben στηρίζει τον εαυτό του μέχρι το τέλος, φέρει με καμάρι τα σημάδια του και κοιτάει την πραγματικότητα στα μάτια. Η οποία είναι: Ότι το αυθεντικό Pokemon υπήρξε ένα από τα καλύτερα και πιο βαθιά team-raising RPGs της προ-περασμένης δεκαετίας, με ιδέες και σενάριο που έκαναν εφτάχρονα πιτσιρίκια να χαζεύουν για ώρες μετά το «παιδικό» (anime) Σάββατο πρωί ένα πράγμα το οποίο οριακά δεν είχε γραφικά. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με τον ξαδερφό μου ξέραμε τόσο λίγα αγγλικά που για μήνες δεν μπορούσαμε να κάνουμε το πρώτο quest, νομίζοντας ότι το όλο παιχνίδι ήταν να γυρνάμε την πρώτη πόλη πολεμώντας χαμηλού level Pokemon, έχοντας στην ομάδα μας μόνο το αρχικό. Όταν δε το αρχικό πέθαινε, ξαναρχίζαμε το παιχνίδι από την αρχή. Και ήταν «γαμώ τα παιχνίδια, φίλε», τόσο που με trial and error (κάνοντας δηλαδή περίπου οτιδήποτε υπήρχε για να γίνει, στην τύχη) το τερματίσαμε μέτα από κανά χρόνο.
Χαλάλι η επανέκδοση του ίδιου ουσιαστικά παιχνιδιού οχτώ φορές με τη μηδαμινή έμπνευση που χαρακτήριζε τα sequels.
BONUS: Ο Μισίγκνο. Όχι ο MissingNo. Ο Μισίγκνο.
Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα:
