5. Tekken 3
Το απόλυτο παιχνίδι παρέας τα βράδια του Σαββάτου για όσους ενηλικώθηκαν με μπάλα στις αλάνες, άλμπουμ Πανίνι, τάπες Tazos και το πρώτο Playstation. Ατελείωτες ώρες μπροστά από μια Φίλιπς δεκατεσσάρων ιντσών–πηγή πονοκεφάλου πατώντας κουμπιά στην τύχη, διαδικασία συχνά διακοπτόμενη από διαγωνισμούς real Tekken, βρωμόξυλο στο σαλόνι δηλαδή, προσέφερε στη δική μου παρέα ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς των fighting games στα 90s. Η κόντρα Heihachi – Kazuya, ο Eddy με το «ελικοπτεράκι», ο Paul που με το πίσω-δέλτα-τετράγωνο εξουδετέρωνε τους αντιπάλους του με τη μία ήταν πράγματα που ζούσαμε και συζητούσαμε παίζοντας ή όχι Tekken για ώρες.
BONUS: Ο Μπρους, που το βρακί του γράφει Μπρους.
6. ISS Pro: Evolution
Για όσους ήταν πολύ μικροί για το Kick Off και πολύ μεγάλοι όταν η σειρά FIFA άρχιζε να παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της, η σειρά των «Pro» ήταν η μόνη διέξοδος για μια ρεαλιστική ψηφιακή αναμέτρηση στο χόρτο. Το πρώτο σε μια σειρά με μεγάλο μέλλον ISS δεν είχε σχεδόν κανένα official license, τα γραφικά του ήταν σαφώς κατώτερα του FIFA και δεν διέθετε, όπως εκείνο, ελληνική μετάφραση. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που βλέπαμε στην οθόνη αντικατόπτριζε σαφώς πιστότερα ό,τι αντιλαμβανόμασταν ως ποδόσφαιρο παίζοντας το πρωί στο σχολείο. Η μπάλα δεν κόλλαγε στα πόδια των παιχτών, οι κινήσεις δεν ήταν αυστηρά scripted και οι φάσεις που μπορούσαν να δημιουργηθούν σε έναν αγώνα ήταν στο μυαλό μας σχεδόν άπειρες. Ήταν, τέλος, η πρώτη φορά που αντιληφθήκαμε τον ουσιαστικό ρόλο που διαδραματίζει ένα σύστημα, οι οδηγίες των παικτών στον αγωνιστικό χώρο. Δεν θα μπορούσαμε να είχαμε ζητήσει τίποτα παραπάνω για το ψηφιακό μας κλωτσοσκούφι, σαν μια φουρνιά παιδιών που το ποδόσφαιρο στοιχειοθετούσε ένα τεράστιο μέρος έφκρασης της παιδικότητάς τους.
7. Crash Bandicoot 3: Warped
Η πορτοκαλί αλεπού, για όσο υπήρξε στα χέρια της Naughty Dog, πρωταγωνίστησε σε τρία (ή τέσσερα, αναλόγα με την επιείκεια τουκριτή) αριστουργηματικά platforms, με το τρίτο κατά σειρά παιχνίδι να αποτελεί σημείο κορυφής και αναφοράς για όλους τους συνεχιστές του είδους (Sly Raccoon, Jak and Daxter και άλλους). Με τον Crash και την Coco βολτάραμε στο Σινικό Τείχος, πετάξαμε με ανεμόπτερο, τρέξαμε σε μοτοσυκλετιστικούς αγώνες αλλά απολαύσαμε με την καρδιά μας και λιγότερο extravagant, περισσότερο κλασικά platform περιβάλλοντα. Το τερμάτισα σε ένα σαββατοκύριακό, παίζοντας σερί ανάμεσα στο σχολείο.
BONUS: Η σκέτη τρέλα του να το τερματίσεις στο 100% του.
8. Warcraft III: Reign of Chaos
Δεν θα επεκταθώ καν στην ικανότητα της Blizzard να πραγματοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο οποιαδήποτε ιδιοφυή ιδέα προκύπτει στον μαγικό κόσμο του gaming, ούτε στο πώς το Warcraft III συμπυκνώνει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αυτήν την λειτουργική αρχή της εταιρείας. Όλα αυτά έχουν γίνει ξανά και ξανά, καλύτερα και εκτενέστερα σε περιοδικά του ειδικού τύπου. Αυτό που δεν έχω διαβάσει ποτέ όμως, αυτό που έχω την ανάγκη να μεταφέρω, είναι το πόσο unreal υπήρξε για μια μεγάλη φουρνιά των παιδιών των 90s η εμπειρία του Battle.net μετά το τρίτο Warcraft.
Τα ίντερνετ καφέ γνώρισαν στην Ελλάδα τη μεγαλύτερη άνθισή τους, με πιτσιρικάδες και φοιτητές να παίζουν συνεχώς αφ’ ενός ranked games, αφ’ ετέρου να εξερευνούν τον ατελείωτο και συναρπαστικό κόσμο τον custom games. Η Blizzard ήξερε πολύ καλά τι έκανε όταν άνοιξε εντελώς τον editor των χαρτών του παιχνιδιού και άφησε την αχαλίνωτη φαντασία των παικτών να οργιάσει: Απ’ αυτό το εγχείρημα ξεπήδησαν χάρτες που ούτε στην πιο τρελή της φαντασία δεν θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει μια κλειστή ομάδα δημιουργών, όπως το Pudge Wars, το Run Kitty Run, X-Hero Siege, διάφορα TDs και φυσικά η κορωνίδα όλων αυτών, η γνωστή μας DotA. Η συμμετοχή μου στις τότε communities του παιχνιδιού, οι παρέες που έκανα σε αυτά τα μέρη, το ESL League θα μείνουν για πάντα μία από τις πιο δυνατές multiplayer (τι άλλο θα μπορούσε να είναι άλλωστε) αναμνήσεις που μου προσέφερε το gaming.
BONUS: Coil-Nova-Coil στην ψωλή, έχει item θ’ αναστηθεί.
9. Quake III: Arena
Μια λίστα παιχνιδιών με οποιαδήποτε θεματική δεν μπορεί παρά να μην είναι πλήρης χωρίς ένα FPS. Το τρίτο Quake τα είχε όλα: Ταχύτητα, αδρεναλίνη, πολλά όπλα, levels ιδανικά για στρατηγικά υπολογισμένες μάχες και τακτικές για κάθε γούστο. Ειδικά με τά την έλευση του Team Arena και την απογείωση του multiplayer μιλάμε πλέον για το σήμα κατατεθέν των 90s στο είδος.
Η προσωπική μου ιστορία με το Quake είναι αρκετά ιδιαίτερη. Στο φροντιστήριο αγγλικών (!) που πήγαινα τότε, μια οικογενειακή επιχείρηση, ο διευθυντής και απολύτως πορωμένος με οτιδήποτε ηλεκτρονικό κύριος Αντρέας, διοργάνωνε συχνά-πυκνά τουρνουά βιντεοπαιχνιδιών, σε μια εποχή που ελάχιστοι από ‘μας είχαν δεύτερο χειριστήριο στην κονσόλα και κανείς δεν ήξερε τι είναι LAN party. Το τουρνουά Quake ήταν το κάτι άλλο: Δέκα υπολογιστές συνδεδεμένοι μαζί, άλλα τόσα πιτσιρίκια στην ίδια αίθουσα και το avatar του φίλου μας εκεί που για χρόνια υπήρχαν απλά άψυχα bots. Δεν μας ξεκόλλαγαν απ’ την καρέκλα. Μπράβο κυρ-Αντρέα.
BONUS: Ότι μας κέρδισε η αδερφή του φίλου μου του Μιχάλη. Στην αρχή έναν-έναν και μετά όλους μαζί.
10. Diablo II
Αντιπαθώ γνησίως τα hack & slash games. Αυτό δεν συνέβαινε πάντα. Στα πρώιμα gaming χρόνια μου, όταν το να βλέπω sprites να αλληλεπιδρούν στην οθόνη έχοντας λόγο πάνω σε αυτό ήταν το πιο συναρπαστικό πράγμα στον κόσμο, τα hack & slash παιχνίδια με έστελναν σε έναν ανεγκέφαλο παράδεισο. Ένα χαοτικά μεγάλο παιχνίδι με απύθμενο replay value και για ακόμα μια φορά συγκλονιστική Battle.net εμπειρία έμελλε να δώσει στους RPGάδες της εποχής ακριβώς αυτό που ζητούσαν: Ατελείωτα μπουντρούμια, σφαγές επί σφαγών, σπαθιά, τόξα, βέλη, ξόρκια. Σε φρενήρεις ρυθμούς.
BONUS: Το εμπνευσμένο The 4th Coming. Για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
