Όλοι οι γεννημένοι εκεί γύρω στο ’80 μεγαλώσαμε βλέποντας Thundercats, Cyber Rider, Astroboy, G-force, Captain Harlock, Voltron και φυσικά τις ορφανές Candy White Ardlay και Sandybell Christie. Υπήρχε και η Χάϊντι αλλά ήταν αρκετά φολκλόρ για τα δικά μου γούστα και ποτέ δεν παρακολούθησα.
Με το κρατικό κανάλι να παίζει τις ιστορίες εναλλάξ άρχισε να δημιουργείται μια εσωτερική μάχη –ήμασταν και μικρά για να τσακωθούμε με τους φίλους· το αφήσαμε αργότερα για το BH90210.
Ποια ήταν η καλύτερη; Ποια πόνεσε περισσότερο στην ζωή; Τι είναι χειρότερο να είσαι ορφανό από πάντα ή να πεθαίνει ο πατέρας σου; Ποιο λουλούδι ρίζωσε στην καρδιά μας ο λευκός ασφόδελος ή τα κόκκινα τριαντάφυλλα; Ποια ήταν περισσότερο σκύλα η Kitty ή η Elisa; Και τέλος πάντων ποιο κατοικίδιο ήταν κουλ ο καλοκάγαθος Όλιβερ ή ο Κλιντ το ρακούν;
Ας τα πιάσουμε όμως από την αρχή.
Η Candy Candy δημιουργήθηκε από τις Kyoko Mizuki (σενάριο) και Yumiko Igarashi (σχέδιο), από το στούντιο Toei Animation και ολοκληρώθηκε σε 115 επεισόδια (που σημαίνει πως έκανε μια μικρή κοιλιά κάπου στα 30 τελευταία) τις χρονιές 1976-1979· και διαδραματίζεται στα χρόνια πριν και κατά την διάρκεια του 1ου παγκόσμιου πόλεμου.
Η σειρά Hello! Sandybell είχε σεναριογράφους τους Hiroshisa Soda, Makoto Sakurai και Noboru Shiroyama οι οποίοι βασίστηκαν πάνω στην αρχική ιστορία του Shiroh Jinbo με σχεδιαστή τονMakoto Sakurai. Ολοκληρώθηκε σε 47 επεισόδια το 1981 και διαδραματιζόταν –μάλλον– κάπου στο 1970. Δεν αναφέρεται αλλά το φαντάστηκα από τα ρούχα.
Η Candy βρέθηκε ένα χιονισμένο απόγευμα έξω από το ορφανοτροφείο “Pony’s Home” -στη λίμνη Μίσιγκαν της Βόρειας Αμερικής- από τις μοναχές κυρία Pony και αδερφή Μαρία. Μαζί της, στο καλάθι, είχε μόνο μια κούκλα που έγραφε στην μπλούζα της “candy”· από εκεί πήρε το όνομά της και για επίθετο της δώσανε το “White” από το χιόνι που υπήρχε γύρω τους. Το ίδιο απόγευμα, στιγμές νωρίτερα, είχε βρεθεί η Annie Jones –η μετέπειτα καλύτερή της φίλη– σε ένα άλλο καλάθι μαζί με ένα σημείωμα που έγραφε το ονοματεπώνυμό της και λίγα λόγια για αυτήν.
Ζήσανε μαζί στο ορφανοτροφείο 6 χαρούμενα χρόνια.
Η Sandybell μεγάλωσε μαζί με τον πατέρα της, τον Leslie Nielsen, σε ένα χωριό της Σκωτίας όπου εργαζόταν σαν δάσκαλος. Δεν είχε γνωρίσει ποτέ τη μητέρα της και το μόνο που είχε από εκείνη ήταν ένα σκουλαρίκι που αποτύπωνε τον λευκό ασφόδελο το λουλούδι που βρισκόταν κεντρικό στον «κήπο της μητέρας» που είχε φτιάξει λίγο έξω από το χωριό.
Ένας πόντος για την Candy.
Η Candy γνώρισε μια μέρα τον κύριο Brighton ο οποίος λίγες μέρες αργότερα επισκέφθηκε μαζί με την γυναίκα του το ορφανοτροφείο για να ζητήσουν της υιοθεσία της. Μιας που ποτέ δεν είχε την ιδιαίτερη κωλοπιλάλα να φύγει από το “Pony’s House” (ή το σπίτι του μικρού αλόγου όπως ήταν στην ελληνική μετάφραση) όταν είδε την καλή της φίλη να κλαίει και να οδύρεται που δεν ήταν εκείνη η οποία θα έφευγε, έκανε τα πάντα για να αναδείξει τον χειρότερο εαυτό της ώστε να ακυρώσουν την πρόταση, όπως τελικά και έγινε. Λίγες ακόμα μέρες μετά ένα γράμμα ήρθε αυτή τη φορά στο γραφείο της κυρίας Pony με μια νέα πρόταση, αυτή τη φορά όμως ήταν για την Annie. Φυσικά δέχτηκε· πια θα ήταν η Annie Jones Brighton και ήταν τόσο ευτυχισμένη.
Καταρρακώθηκε αλλά ήταν χαρούμενη με την χαρά της φίλης της, η οποία της έγραψε ένα γράμμα που της εξιστορούσε το πόσο όμορφο και μεγάλο ήταν το σπίτι και τα πόσο ωραία φορέματα είχε στην ντουλάπα της. Θα την καλούσε σύντομα να την επισκεφθεί, όμως στο αμέσως επόμενο γράμμα –αν και δεν ήταν από τον δικό της γραφικό χαρακτήρα– της εξηγούσε πως αν ήθελε να γίνει πραγματική κόρη των Brighton θα έπρεπε να ξεχάσει από πού προερχόταν και αν την αγαπούσε η Candy θα έπρεπε να κάνει το ίδιο.
Εκείνη τη μέρα έβρεχε και άρχισε να τρέχει στον λόφο όταν συνάντησε ένα ξανθό αγόρι που φορούσε κιλτ και έπαιζε γκάιντα. Ήταν τόσο όμορφος. Μιλήσανε και στο τέλος της είπε «Είσαι πιο όμορφη όταν γελάς. Το πρόσωπό σου λάμπει» και η Candy ορκίστηκε πως δεν θα έκλαιγε ποτέ ξανά. Γνωστή κλαψιάρα, βέβαια, αθετούσε τον όρκο της ανά 3 επεισόδια. Το άγνωστο αγόρι δεν το ξανάδε ποτέ και το μόνο που της έμεινε ήταν η ανάμνηση του και η καρφίτσα με το οικόσημο της οικογενείας της. Χωρίς να ξέρει το όνομά του, τον ονόμασε «ο πρίγκιπας του λόφου».
Η Sandybell, από την άλλη, ζούσε ξέγνοιαστες στιγμές στο μικρό της χωριουδάκι μέχρι που μια μέρα γνώρισε έναν φτωχό περιπλανώμενο ζωγράφο, τον Mark που της ζήτησε να του ποζάρει. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.
Την ίδια περίοδο γνώρισε και την κοντέσα Wellighton η οποία αρεσκόταν την παρέα ενός 12χρονου κοριτσιού. Λίγο μετά θα μάθαινε πως ο φτωχός ζωγράφος δεν ήταν τελικά και τόσο φτωχός αλλά ο μοναχογιός της οικογένειας.
Τον Mark που ήταν όμορφο παιδί –όσο να πεις– τον ήθελε για τον εαυτό της η Kitty, η κόρη του αυτοδημιούργητου κυρίου Shearer που στόχος ζωής της ήταν να της κάνει την ζωή δύσκολη.
Καθώς ήρθε το φθινόπωρο η κοντέσα χάρισε στην Sandybell έναν λευκό ασφόδελο για τον κήπο της με την υπόσχεση την άνοιξη να γυρίσει πίσω για να τον δει να ανθίζει. Φυσικά όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, δεν κατάφερε να την κρατήσει.
Ένα τροχαίο ήταν η κατάληξη να χάσουν την ζωή τους οι γονείς του Mark και εκείνος –εκτός από ορφανός– έμεινε και παντελώς άφραγκος μιας και οι λάθος οικονομικοί χειρισμοί του πατέρα του, του άφησαν μονάχα χρέη.
Αυτή ήταν και η ευκαιρία της Kitty που χρειαζόταν για να γαντζώσει τα νύχια της γύρω του, βάζοντας τον πατέρα της να αγοράσει τον πύργο του με σκοπό μετά τον γάμο τους να του τον γράψει.
Φτωχός και καταπονημένος, o Mark, μη θέλοντας να χάσει το τελευταίο πράγμα που του είχε απομείνει από την αγαπημένη του μητέρα δέχτηκε. Η Sandybell μόλις το έμαθε κατέρρευσε ενώ ο πατέρας της στάθηκε στο πλευρό της προσπαθώντας να την καθησυχάσει. Η βοήθεια του πατέρα της ήταν που την έκανε να του υποσχεθεί πως δεν θα έκλαιγε ποτέ ξανά. Εκείνη πάτησε την υπόσχεσή της μόνο 3 με 4 φορές.
Το βράδυ των αρραβώνων έβρεχε ακατάπαυστα και η Sandybell, άρρωστη από την στεναχώρια, έπεσε να ξαπλώσει.
Κόσμος είχε μαζευτεί να γιορτάσει μαζί με τους Shearer ανυπομονώντας να ακούσουν τα ευχάριστα νέα για τους αρραβώνες. Μα που ήταν ο Mark;
Ο Mark το είχε σκάσει από το παράθυρο του πύργου, για να μπει από ένα άλλο στο σπίτι και συγκεκριμένα στο δωμάτιο της Sandybell. Καθώς εκείνη κοιμόταν της υποσχέθηκε πως μια μέρα θα γινόταν ένας αληθινός και σπουδαίος ζωγράφος· εκείνη τη μέρα θα γυρνούσε κοντά της.
Όταν ξύπνησε το μόνο που είχε μείνει από εκείνον ήταν οι στάλες της βροχής στο πάτωμα.
Λίγες μέρες μετά ο πατέρας της μπήκε στο νοσοκομείο με έμφραγμα.
Έξω έβρεχε.
Στο διπλανό δωμάτιο νοσηλευόταν ένας άνδρας, ο Edward Lawnce που όμως συνέχεια φώναζε και ήταν απότομος με όσους ερχόντουσαν να τον επισκεφθούν. Γνωστή τσαούσα η Sandybell πήγε να του ζητήσει τον λόγο για την συμπεριφορά του αυτή αιτιολογώντας πως εκεί ήταν ένας χώρος που βρίσκονταν ασθενείς που χρειαζόντουσαν ηρεμία και ησυχία. Λίγο αργότερα και ύστερα από την παρότρυνση του πατέρα της άρχισε να τον επισκέπτεται ενώ σιγά-σιγά γίνανε φίλοι. Άλλος ένας που αρεσκόταν στην παρέα 12χρονων.
Με αυτόν τον άνδρα οι δρόμοι τους θα διασταυρώνονταν συχνά στο μέλλον στην αναζήτησή του για την χαμένη του αδερφή.
Έναν παρόμοια μυστηριώδη φίλο θα γνώριζε όμως σύντομα και η Candy.
Δακρύβρεχτες οι ιστορίες, θα πάρουν από έναν πόντο έκαστος.
