Ράουντ Έιτ
Η Sandybell ψάχνει ακόμα να βρει την μητέρα της όταν συναντά στον δρόμο της τον Edward που με την σειρά του ψάχνει την χαμένη του αδερφή που έχει να δει 17 χρόνια. Από τότε δηλαδή που ο πατέρας τους την έδιωξε από το σπίτι επειδή είχε ερωτευθεί έναν φτωχό Γάλλο φοιτητή (τι τραβάνε και αυτές οι ρομαντικές ψυχές).
[σποιλερ] Προφανώς ψάχνουν για τον ίδιο άνθρωπο. [/σπόιλερ]
Στην αναζήτησή της αυτή έμαθε από έναν Γάλλο γκάνγκστερ πως αν ήθελε πληροφορίες για την μητέρα της έπρεπε να βρει έναν πληροφοριοδότης που θα μπορούσε να του μιλήσει. Τον βρίσκει –αυτόν και την υπέροχη κόμη του– και με αντίτιμο κάμποσα χρήματα της δίνει ένα ραντεβού μερικές μέρες αργότερα ώστε να μπορέσει να τα μαζέψει. Η Sandybell φυσικά δεν έχει τα χρήματα αλλά –φυσικά– βρίσκει μια μέρα τον κύριο Edward και του ζητάει να την βοηθήσει. Έτσι έχοντας στα χέρια τον γεμάτο χαρτοφύλακα οδεύει για το σημείο συνάντηση στη μέση του τίποτα. Καθώς τον βλέπει από μακριά και χαρούμενη πηγαίνει προς το μέρος του ένας άγνωστος άντρας οπλίζει και τον πυροβολεί κατευθείαν στην καρδιά.
Πολλές οι δυσκολίες για την Sandybell αλλά και η Candy δεν πάει πίσω στο δράμα.
Ο Terry, καθώς κάνει πρόβες στον ρόλο του Ρωμαίου έρχεται κοντά με την Susanna –μάλλον πιο σωστά εκείνη έρχεται κοντά του μιας και αυτός έχει δώσει την καρδιά του αλλού– η οποία φυσικά βλέπει ανταγωνιστικά την Candy. Μια μέρα και ενώ είναι στην σκηνή και προβάρουν τα λόγια τους, η Susanna, προσέχει πάνω από το κεφάλι του καλού της έναν προβολέα που αρχίζει να ξελασκάρει. Χωρίς δεύτερη σκέψη τρέχει καταπάνω του, τον σπρώχνει και ο προβολέας πέφτει αφήνοντάς την παράλυτη.
Πάει η καριέρα στο θέατρο, αλλά δεν την πειράζει αφού με την αυτοθυσία της αναγκάζει τον Terry να την παντρευτεί.
Την ημέρα της πρεμιέρας η Candy παίρνει τους φίλους της –Archie, Stear και Annie που έχουν επιστρέψει λόγο του πολέμου– και πηγαίνουν στο θέατρο, αλλά μόλις τον βλέπει τρέχει να φύγει μακριά του. Ο Terry την προλαβαίνει στην μέση της σκάλας και την γραπώνει από πίσω, αλλά η Candy που είναι ψυχοπονιάρα και νιώθει στο πετσί της τον πόνο της ανάπηρης ξεφεύγει από την αγκαλιά του και χωρίζουν.
Ένας βαθμός στην Candy, φόρος τιμής στο πρώτο ράγισμα της καρδιάς μας.
Ράουντ Νάϊν
Βέβαια, μέχρι εκείνη τη στιγμή, όταν αναφέρονταν στους άλλους για την σχέση τους επέμεναν πως ήταν φιλική αλλά μετά το παραπάνω στιγμιότυπο η Candy έτρεξε κλαίγοντας στο σπίτι που έμενε με τον Albert και του είπε πως χωρίσανε. Πως όμως έφτασε να συγκατοικεί μαζί του.
Λίγο καιρό πριν στο νοσοκομείο φέρανε έναν τραυματισμένο άντρα με την υποψία πως ήταν κατάσκοπος των εχθρών στον πόλεμο, μόλις τον είδε τον αναγνώρισε αμέσως. «Όχι ο Albert δεν θα μπορούσε ποτέ να το κάνει αυτό» τους έλεγε αλλά κανείς δεν την πίστευε. Ο Albert συνήλθε, όμως είχε χάσει την μνήμη του και δεν μπορούσε να απαντήσει αν πράγματι ήταν αλήθεια οι φήμες και αυτές συνεχίζονταν. Μετά από καιρό και αφού πια δεν χρειαζόταν άλλη ιατρική φροντίδα η Candy του πρότεινε να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα και να μείνουν μαζί έως ότου επανέλθει η μνήμη του, όπως και έγινε.
Η Sandybell εν τω μεταξύ –όχι δεν θα γράψω πως συνεχίζει ακόμη τα ταξίδια της στην Ευρώπη– μαθαίνει από τον Mark –τον οποίο έχει προσλάβει ο Edward για να φτιάξει ένα πορτραίτο της αδερφής του μιας και ο πατέρας τους έκαψε πάνω στο θυμό του ό,τι φωτογραφία υπήρχε στο σπίτι– πως γνώρισε έναν άνδρα πριν λίγο καιρό σε ένα λιμάνι. Ήταν μεθυσμένος και δε μπορούσε να περπατήσει, έτσι πήγε κοντά του και τον βοήθησε ενώ εκείνος άρχισε να διηγείται στιγμιότυπα από ένα ναυάγιο και μια γυναίκα που διέσωσε το λαθρεμπορικό Ραλς στο οποίο εργαζόταν. Μαζί πήγανε να τον συναντήσουν αλλά ο άνδρας δεν θυμόταν τίποτα και παραπατώντας έκανε να φύγει. Τελικά τον μετέφεραν στο βανάκι όπου το άλλο πρωί ξύπνησε ξεμέθυστος και πήγε να φύγει. Η καλή καρδιά της Candy όμως τον έκανε να αλλάξει γνώμη και να τους διηγηθεί όσα είχαν συμβεί.
Πράγματι το Ραλς ήταν από τα πρώτα πλοία που είχαν λάβει το SOS του κρουαζιερόπλοιου αλλά μη θέλοντας να μαθευτεί η ύπαρξή τους δεν πήγαν να βοηθήσουν. Λίγες ώρες μετά όμως είδαν μια γυναίκα να παλεύει με τα κύματα· αφού την έσωσαν συνειδητοποίησαν πως ήταν από το ναυάγιο και σαν πρώτη σκέψη είχαν να την στείλουν από κει που ήρθε –από τη θάλασσα δηλαδή-. Ο Ρολάν όμως που κατάλαβε πως είχε αμνησία και έτσι τους έπεισε να μη το κάνουν. Στις επόμενες μέρες θα γινόταν μάρτυρας διαφόρων συνομιλιών των άλλων ναυτικών για το τι θα έκαναν την γυναίκα. Εκείνος την λυπόταν και ένα βράδυ που βρισκόταν το πλοίο κοντά στην Κορσική της έδωσε ένα σωσίβιο, φαγητό για τρεις μέρες και της πέταξε στην θάλασσα να κολυμπήσει μέχρι την ακτή.
Ο Stear που θέλει να βοηθήσει την πατρίδα του, έχει καταταγεί στον στρατό και πηγαίνει στον πόλεμο. Λίγο καιρό μετά ένα γράμμα που έρχεται στην οικογένεια Cornwell λέει πως έχασε την ζωή του στο πεδίο της μάχης.
Άλλος ένας βαθμός για την sandybell.
Φάιναλ Ράουντ
«Κορσική» είπε ο Ρολάν στην Sandybell και έτσι εκείνη πήρε το πρώτο καραβάκι που βρήκε μπροστά της με προορισμό ένα από τα διάφορα νησάκια που θα μπορούσε να είχε φτάσει κολυμπώντας –αν είχε καταφέρει να επιβιώσει της θάλασσας-. Μόλις έφτασε, ρώτησε μερικούς ανθρώπους αλλά κανείς δεν είχε ακούσει ποτέ για εκείνη μέχρι που τους εξήγησε πως αυτή η γυναίκα που έψαχνε ίσως ήταν η μητέρα της και δεν ενεργούσε ως δημοσιογράφος.
Συγκεκριμένα ο ένας άνδρας που συνομιλούσε ήταν αυτός που την είχε βρει πριν 17 χρόνια στην παραλία νομίζοντας στην αρχή πως ήταν νεκρή, όταν όμως πήγε κοντά της είδε πως ανέπνεε και γρήγορα την πήγε στο χωριό. Η γυναίκα είχε χάσει την μνήμη της και κανείς ποτέ δεν την αναζήτησε έτσι έγινε μοναχή και ζούσε σε ένα ορφανοτροφείο εκεί κοντά. Η καρδιά της ήταν έτοιμη να σπάσει καθώς πήγαινε προς το μέρος που βρισκόταν το ορφανοτροφείο, όμως όταν έφτασε εκεί η γυναίκα απέναντί της δεν την γνώρισε. Η διευθύντρια την πήρε στο γραφείο της για να μιλήσουν. Της διηγήθηκε για μία ακόμη φορά την ιστορία και στο τέλος έβγαλε από το συρτάρι της ένα τυλιγμένο κομμάτι ύφασμα, εκεί βρισκόταν το μοναδικό πράγμα που έφερε μαζί της από το ναυάγιο, το 2ο σκουλαρίκι με τον λευκό ασφόδελο. Είχε βρει την μητέρα της αλλά δεν μπορούσε να της πει ποια ήταν, το σοκ θα ήταν μεγάλο –της εξήγησε- και ίσως καταστροφικό για εκείνη. 17 χρόνια είχαν περάσει από τότε και ζούσε εκεί ασχολούμενη με τα παιδιά χωρίς να γνωρίζει πως είχε και εκείνη ένα και το μόνο που της είχε απομείνει από την περίοδο εκείνη ήταν ο φοβος της για τη θάλασσα.
Η Candy ύστερα από τον θάνατο του Stear γύρισε και πάλι πίσω στο ορφανοτροφείο, στο μέρος που πάντα επέστρεφε όταν χρειαζόταν να ηρεμήσει και να πάρει δυνάμεις ώστε να συνεχίσει. Εκεί θρήνησε τον φίλο της αλλά και την χαμένη της σχέση με τον Terry και εκεί μια μέρα που βρισκόταν στον λόφο άκουσε πίσω της να παίζει μια γκάιντα· όταν γύρισε είδε τον πρίγκιπα του λόφου.
Ο Albert ήταν ο πρίγκιπας του λόφου και η αφήγηση της ζωής της ξεκινά.
Στην πραγματικότητα δεν ήταν απλά ο Albert, αλλά ο William Albert Ardlay ή αλλιώς ο Μεγάλος Θείος William όπως συχνά τον αποκαλούσαν. Όταν πέθαναν οι γονείς του εκείνος ήταν πολύ μικρός για να πάρει τα ηνία της οικογένειας και έτσι, με την σύμφωνη απόφαση της Μεγάλης Θείας Elroy για ένα διάστημα θα ήταν αυτή η αρχηγός μέχρι να ενηλικιωθεί και να μπορεί να παίρνει ο ίδιος τις αποφάσεις. Ο Albert όμως ήθελε να ταξιδέψει, να ζήσει την ζωή του παρέα με τα ζώα και να γνωρίσει νέους ανθρώπους όπως και έκανε τελικά. Έτσι μια μέρα γνώρισε και εκείνη και είπε στον πιστό του ακόλουθο να την προσέχει όταν δεν θα μπορούσε να το κάνει ο ίδιος και ένα από τα πρώτα του μελήματα ήταν να την υιοθετήσει και έτσι να μπει στην μεγάλη οικογένεια των Ardlay. Με την βοήθειά της –ακόμα και χωρίς να το ξέρει– ο Albert είχε «ενηλικιωθεί» και πια θα μπορούσε να πάρει την θέση του ως αρχηγός της οικογένειας.
Αφού συζήτησαν για ώρες στο τέλος της είπε πως είχε μάθει για τον Terry και εκείνη. Τον είχε δει λίγο καιρό μετά τον χωρισμό τους να πίνει σε ένα μπαρ, στην αρχή αρνιόταν πως ήταν εκείνος αλλά ύστερα του μίλησε για τον πόνο που είχε στην καρδιά και πως τώρα που η Candy δεν ήταν στη ζωή του δεν άντεχε ούτε να παίξει. Μιλούσανε για ώρες και τον άφησε με την υπόσχεση να βρει ξανά τον εαυτό του.
17 χρόνια είχε ζήσει σε εκείνο το μέρος και το 17χρονο κορίτσι που έψαχνε τόσο καιρό τη μητέρα του βρήκε την δύναμη και τη λογική να καταλάβει τα όσα της έλεγε η διευθύντρια και να ετοιμαστεί να φύγει πίσω για το Λονδίνο. Καθώς όμως ετοίμαζε τα πράγματα στο βανάκι ένα από τα παιδιά του ορφανοτροφείου ενώ έπαιζε έπεσε από τον γκρεμό μέσα στη θάλασσα.
Όλοι τρέξανε προς τον γκρεμό αλλά μόνο η Sandybell ήταν αυτή που βούτηξε στη θάλασσα για να το σώσει. Οι φωνές του παιδιού για βοήθεια ξύπνησαν μνήμες στην μοναχή από το ναυάγιο και από το μωρό της που χανόταν στην θάλασσα. Όταν η Sandybell γύρισε πίσω μαζί με τον μικρό που μόλις είχε σώσει η μητέρα της έτρεξε κοντά της και την αγκάλιασε φωνάζοντας την με το όνομά της. Θυμόταν και πάλι. Εκείνη την ώρα ένα αμάξι έφτασε και από μέσα του βγήκε ο Edward που με τη βοήθεια του πορτραίτου που είχε φτιάξει ο Mark έμαθε πως η αδερφή του ζούσε σε αυτό το μοναστήρι. Ήταν και πάλι μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Η Candy έχει φάει την σκόνη της Sandybell μιας και η τελευταία φορά που συγκινήθηκα τόσο με μια μητέρα που ξαναβρήκε το παιδί της ύστερα από χρόνια ήταν με την υπολοχαγό Νατάσα.
Το τέλος βρίσκει την Sandybell πίσω στο χωριό μαζί με τον Mark, τη μητέρα, τον θείο και όλους τους φίλους της να γιορτάζουν την επανασύνδεσή τους. Μαζί τους όμως βρίσκεται και ο Alec με την Kitty οι οποίοι κατάλαβαν πως πίσω από τα μεγάλα μίση κρύβεται ένας αληθινός έρωτας.
Την Candy την βρίσκει γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι στην αυλή του ορφανοτροφείου μαζί με τον Albert, την κυρία Πόνυ, την αδερφή Μαρία και όλα τα υπόλοιπα ορφανά που όμως δεν έχουν μεγαλώσει ούτε μισή μέρα. Εκτός από όσα φύγανε από αυτό σε άλλες οικογένειες και είναι να απορείς μήπως κάτι τους βάζανε στη σούπα.
Μια εφημερίδα έγραφε για τον ηθοποιό Terry Grandchester ο οποίος επανερχόταν στο θεατρικό σανίδι με μια πολυαναμενόμενη παράσταση.
Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα –όχι, αυτό είναι από τα παραμύθια.
